پرنده فقط یک پرنده بود

پرنده گفت((چه بویی، چه آفتابی، آه بهار آمده است

ومن به جست و جوی جفت خویش خواهم رفت))

پرنده از لب ایوان

پرید، مثل پیامی پرید و رفت

پرنده کوچک بود

پرنده فکر نمی کرد

پرنده روزنامه نمی خواند

پرنده قرض نداشت

پرنده آدم ها را نمی شناخت

پرنده روی هوا

و بر فراز چراغ های خطر

 در ارتفاع بی خبری می پرید

و لحظه های آبی را

دیوانه وار تجربه میکرد

پرنده آه، فقط یک پرنده بود

دو دست سرد او را

دوباره پس می زد

تمام شب آنجا

زشاخه های سیاه

غمی فرو می ریخت

کسی ز خود می ماند

کسی تو را می خواند

هوا چو آواری

به روی او می ریخت

درخت کوچک من

به باد عاشق بود

به باد بی سامان

کجاست خانه ی باد؟

کجاست خانه ی باد؟

حرفي كه در دلت نهفته است به ارمغان بگذار دوست عزيز

وهمِ سبز

تمام روز در آیینه گریه میکردم

بهار پنجره ام را

به وهم سبز درختان سپرده بود

تنم به پیله ی تنهایی نمی گنجید

و بوی تاج کاغذی ام

فضان آن قلمرو بی آفتاب را

آلوده کرده بود

نمی توانستم دیگر نمی توانستم

صدای کوچه، صدای پرنده ها

صدای گم شدن توپ های ماهوتی

و های هوی گریزان کودکان

ورقص بادکنک ها

که چون حباب های کف صابون

در انتهای ساقه ای از نخ صعود میکردند

و باد، باد که گویی

در عمق گود ترین لحظه های تیره ی همخوابگی نفس میزد

حصار قلعه ی خاموش اعتماد مرا

فشار میدادند

و از شکاف های کهنه، دلم را بنام می خواندند

تمام روز نگاه من

به چشم های زندگی ام خیره گشته بود

به آن دو چشم مضطرب ترسان

که از نگاه ثابت من میگریختند

و چون دروغگویان

به انزوای بی خطر پلک ها پناه می آوردند

حرفي كه در دلت نهفته است به ارمغان بگذار دوست عزيز

ای خداوند

ای خداوند ای چشمه شکوه و جلال جاودان ای تسلی بخش روح افسرده ای که در زندان تنم اسیر است و هردم ندای عشق ملکوتی تو ازین سفر زمینی بباز گشت بسر منزل آسمانی خویشش میخواند اگر دهان من خاموش است خاموشی مرا بشنو  صدای دل مرا بشنو که باآهنگی که بگوش هیچکس جز تو نمیرسد و با زبانی که حرف و کلامی ندارد پیوسته بتو چنین میگوید:

تا بکی باید درنگ کنم؟ ترا میخوانم که پدید آورنده نیکی هائی و میتوانی با یک دیدار بنده ناچیزت را نیکمنشی دهی!

بیا ای خداوند! بیا و لطف بیکرانت را شامل حال من کنُ و مرا از آن امید و نشاطی که در آسمانها حکمفرما کرده ای بهرمند ساز.

بیا و طبیب روح دردمند من باش بر بالینم نشین و بادست شفا بخش خویش بر زخم دلم مرهم گذار.

ای خدای من بیا زیرا که چون ترا نبینم روز و ساعتی برایم نیست تا در آن لذتی از لذات زندگی را احساس کنم.

شادی من فقط در وجود توست. تنها توئی که سر نوشت مرا با امید در میآمیزی. اگر تو نباشی بزم پر جنجال من خاموش و خوان گسترده ام خالی است.

من قربانی غمهای زهر آگین جهانم و در زندان هستی زیر زنجیر های گران نومیدی دست و پا میزنم تا روزی که پرتو لطف تو بر این زندان تیره بتابد و مهر تو آزادی مرا به من باز گرداند تا روزیکه پس از طوفان شامگاهی نوبت روز روشن فرا رسد و تو چهره عزیزترینم را من بنمایانی...

گذشت آنکه تو سر خیل دلبران بودی    خدای عشق من و شاه دلبران بودی

بغیر  خاطره  ای  دلنواز  باقی نیست       ازآنزمان که تو سلطان دلبران بودی

خدا حافظ!  بدرود ای زیبای من عشق ترا دیگر برای همیشه از خانه دلم بیرون میکنم آه!  ای کاش واقف بودی تا چه اندازه ترا دوست میداشتم و بر اساس همین دوستی و عشق بی آلایش چه نقشه ها برای زندگی خود میکشیدم و کاخ آمال و آرزوهایم را در راه خوشبختی خود بر نداشته ام بلکه سیه دلی و ناپاکی تو مرا صدها فرسنگ بسوی سیه روزی و بدبختی کشاند. و تو کاخ آمال و آرزوهایم را برهم زدی. حالا از عشق تو بیزارم و لعنت بر آنکسی میکنم که بهار امیدو آرزوهایم را بخزان یاس و نا امیدی مبدل ساخت و از خداوند متعال میخواهم تا کسی را به من عطا نماید که لیاقت عشق مرا داشته و مرا از این بحران نا هنجار نجات بخشد...

حرفي كه در  دلت نهفته است به ارمغان بگذار دوست عزيز