در یک روز جمــــــــــــعه که سکوت همه جارا فرا گرفته بود.  کودکان مشغول بازی بودند، امآ کودکی! در کنار دیوارمخروبه ای تک و تنها نشسته و به فکر آنکه  امروز پدرش در خانه  است برای شب نان خشک را کی؟ و از کجا؟ می آورد او سکوت کرده بود، فقط و فقط به لقمه نانی می اندیشید.

کودک غافل از آن که در قرن 21 در پایتخت یک کشور زندگی میکند، کشوری که چون کــــرزی امـــــــپراتــــــــور دارد و چون رحـــــــــــیم وردک اربـــــــــاب دارد، کشوری که  سالانه میـــــلیارد ها دالر کمک بلا عوض در یافت میکند.  

برای کودک، کلمه  آب بــــــرق  ســــرک و امکانات دولتی  افسانه ئی بود که شب ها از پدر کلانش میشنید. 

ناگهان کودک گریه کنان به طرف مادرش میدود  مادر، مادر از آن کوه رو به رو صدایی  شلیک می آید یک قوم خشن با سه نوع لباس  مردم را میکشند خانه هارا آتش میزنند اموال را تاراج میکنند، مادر پریشان خاطر میپرسد:

مگر آنها کی هستند؟ همسایه یی که تازه از دایمیرداد آمده بود!

 من آن قوم را سه چهره میشناسم آنها یک گروه از جنس خشونت بنام پولیس، یک گروه از نثل وحشت بنام اردو، و یک گروه  دیکر بد تر از همه از تبار جنایت بنام کوچی هستند.............دخترک از پدر کلانش میپرسد چرا باید خانه های ما آتش بگیرد؟ چرا جوانان ما باید کشته شود؟ چرا اموال مردم فقیر ما باید تاراج شود؟و چرا؟؟؟؟؟؟؟؟

پدر کلان آه سردی میکشد و میگوید مردم ما جرمی دارد دخترم.

 جرم ؟ چی جرمی پدر کلان؟

 آره دخترم جرم!

مردم ما( دی دی آر) شده هستند. تروریزم نیستند، هیج مکتب را آتش نزدند، انتحارنکردند، به خودشان بمب نبستند، قاچاق و کشت تریاک نکردند! و

  همین جرم مردم ما است دخترم.